Na 4 jaar werd de drang om terug te gaan en met eigen ogen te zien hoe iedereen het stelt te groot en besloot ik terug te keren naar het stadje waar ik 3 maanden heb gewoond en gewerkt.
De geuren en warmte kwam ons al tegemoed op het vliegveld in Nairobi. Het eerste weerzien was Waithaka die ons kwam ophalen in Thika town om ons te brengen naar Shade, het nieuwe weeshuis, waar wij zouden verblijven.
Met onze rugzakken in de overvolle matatu, onderhandelend over was we zouden moeten betalen voor deze bagage, reden we over de voor mij bekende wegen. Het voelde eigenlijk heel vertrouwd.

Na onze eerste dag wat uit te rusten van de vlucht, konden we ertegen aan en zijn we 4 dagen op een rij naar Umoja Wetu Childrens Project geweest.
Heel leuk iedereen weer terug te zien en ook met eigen ogen het nieuwe gebouw te kunnen bekijken. We werden warm onthaalt en mochten een paar dagen meekijken, mee eten en mee spelen. Dit tot grote hilariteit bij de kinderen, aangezien het toch heel grappig blijft een ‘Mzungu’(blanke) te zien en te horen.
Het was goed om te zien dat alles zo vlot loopt en de kinderen duidelijk een veilige sfeer voelen om zich te ontwikkelen. Ze zijn er nog maar van in januari, maar lijken zich over het algemeen al goed thuis te voelen.
Het leukste vond ik de dans en zang lessen waar de kinderen onder begeleiding van Veronicah en Grace liedjes leren om samen te zingen met allerlei bewegingen erbij. Je ziet dat dit veel aandacht krijgt en hier geen schaamte rond heerst. En de kinderen genieten zichtbaar!
Sowieso is het opvallend hoeveel zingen, versjes zeggen en gewoon dingen na zeggen hier gebruikt wordt om dingen aan te leren. In elke les starten ze met klassikaal dingen na te zeggen en zo hardop uitspraak te leren, maar ook een herhaling te geven aan dingen die ze willen aanleren.
De kinderen schrijven en kleuren in schriftjes, maar de grond wordt ook gebruikt als krijtbord voor de jongste kinderen die nog niet netjes in een schrift kunnen schrijven.
Overal in de klas hangt lesmateriaal zoals het alfabet, cijfers, tekeningen van voorwerpen of kledingstukken. Een zeer stimulerende omgeving lijkt mij.
Ook hebben we lang en uitgebreid samen gezeten met alle werknemers om iedereen de kans te geven zaken bespreekbaar te maken op vlak van functioneren en tevredenheid in het werk.

Na een paar intense dagen bij het project, hebben we nog een aantal praktische dingen kunnen regelen zoals een meeting met de hoofdleraar van de Umoja Primary school, uniformen regelen voor de kinderen, versleten schoenen vervangen etc.
We hebben de kans gekregen een aantal kindjes terug te zien van onze eerste groep kinderen bij Umoja Wetu die nu in de Primary school zitten. Het was super om te zien hoe groot ze zijn geworden en dat ze allemaal na 4 jaar nog steeds naar school gaan!

Ons verblijf in Shade hield niets te wensen over. Na een drukke dag thuiskomen bij 20 lieve kinderen die genieten van elke glimlach die je ze geeft…
Het was weer helemaal genieten en zeker voor herhaling vatbaar.

Umoja Wetu Childrens Project
Door Jeroen

Zoals zovelen stel ook ik de ontwikkelingshulp in zijn geheel en zekere specifieke fundraisingcampagne’s wel eens in vraag. Gaat het geld en de moeite die we hierin investeren wel naar nuttige projecten? Wordt er gewerkt aan oplossingen op lange termijn? Gaan er niet teveel middelen verloren aan de werking van ngo’s en betalen we niet eerst de lonen van de fundraisers voor onze centen hun eigenlijke bestemming bereiken? Heeft het sowieso wel zin om aan ontwikkelingshulp te doen?

Het zijn vragen die ons allemaal wel eens te binnen schieten en dat mag en moet ook. Zonder kritiek is er tenslotte geen mogelijkheid tot verbetering… niet?

De laatste vier jaar had ik al veel gehoord over Mirjams project. Mijn interesse was al lang geleden gewekt en ik ben ondertussen al vier jaar sponsor. Nu zij echter het gevoel had dat het voor haar tijd werd om terug naar Kenia te gaan, werden Umoja Wetu en Shade ook voor mij heel concreet. We gaan ze bezoeken, we gaan er overnachten, we gaan er een weekje het leven binnen die projecten delen. Eindelijk zou ik gaan zien waar het allemaal om draait, eindelijk zou ik mijn vele meningen en ideeën kunnen aftoetsen aan de realiteit van het Afrikaanse bestaan.

Ook toen ik voor het eerst het metalen poortje van het Umoja schooltje doorliep was mijn hoofd nog aan het malen. Verwachtingen en gedachtes wisselden elkaar af. En dan verandert alles. We lopen het kleine kleurrijke schooltje binnen en plots zijn alle blikken op ons gericht. Mzungu’s! In de klas! Blikken vol verbazing, nieuwsgierigheid en verlegenheid. Slechts vijf minuten later sta ik op het stoffige speelplaatsje met aan elke hand zeven kinderen die allemaal “Me, me, me” roepen. Een van de kinderen heeft mijn hand genomen en die heb ik een metertje omhoog getrokken zodat hij even aan het vliegen was. Ik had moeten weten dat ze daarna allemaal zouden komen…

In de volgende dagen heb ik gemerkt dat ik heel veel bezig ben geweest met de kinderen en heel weinig met alle gedachten die voor de reis mijn gedachten hadden bezet. We lachen, eten, spelen met hen. Ze trekken je mee in hun wereldje en als je op het eind van de dag het project verlaat kijk je er al naar uit morgen terug te komen. Ik maak papieren vliegtuigjes voor hen en zij komen aan het haar op mijn gekke witte armen voelen. Zijn wij er nou voor hen of zij er voor ons? Voor deze kinderen heeft onze Westerse kijk op de problemen die Afrikaanse continent te beurt vallen geen betekenis, daarvoor zijn ze te druk met spelen, het leren van de letters van het alfabet, liedjes zingen en vriendjes maken. Alle gedachtenconstructies die ik had over ontwikkelingshulp had werden netjes weggeveegd door de tsunami aan duidelijkheid die deze realiteit, de realiteit van een sloppenwijkkind die je met fonkelende ogen zowel lachend als verbaasd aankijkt bij het zien van zijn eigen gezicht op je camera, meebrengt.

De enige vraag die na het wegspoelen van al je meningen hierover overblijft is simpel van aard:

“Wil je dat deze kinderen kunnen blijven leren, samen spelen en vooruitgaan in het leven of zend je hen terug naar de vitamineloze barakjes in hun sloppenwijk?”

De vraag hoeft niet beantwoord te worden. Het is de waarheid die achter het stellen ervan zit die belangrijk is.

We zijn nu al 3 weken terug en op typisch Westerse wijze sluipen allerlei meningen en ideeën en gedachten over de reis naar Kenia mijn hoofd weer binnen. Ze zijn echter eenvoudiger dan ze waren:
Deze kinderen zijn mensen in groei, in wording en zodoende in hun kwetsbaarste levensfase, maar ze verdienen het allemaal honderd procent om alle kansen te krijgen om zich te ontwikkelen. Umoja Wetu zorgt ervoor dat dit kan. Opvoeding is de weg om aan ontwikkelingshulp te doen. Door over de persoonlijke ontwikkeling van de kinderen te waken zetten we hen niet alleen op weg om voor zichzelf te zorgen, maar ook om voor Kenia en bij uitbreiding Afrika te zorgen. Deze kinderen zijn de toekomst voor Afrika, een sterker Afrika.

Steun Umoja Wetu, Sponsor Umoja Wetu

Jeroen Bacelle